二十七日过毛山铺壁间题诗者皆言有毛女洞在山绝顶问之驿吏云狐魅所为耳因作此诗 èr shí qī rì guò máo shān pù bì jiān tí shī zhě jiē yán yǒu máo nǚ dòng zài shān jué dǐng wèn zhī yì lì yún hú mèi suǒ wèi ěr yīn zuò cǐ shī 朱熹 · 宋代 zhū xī · sòng dài 标签： 诗词 人rén言yán毛máo女nǚ住zhù青qīng冥míng，散sàn发fā吹chuī箫xiāo夜yè夜yè声shēng。 却què是shì邮yóu童tóng解jiě端duān的de，向xiàng侬nóng说shuō是shì野yě狐hú精jīng。 ← 返回诗文列表