贫家连岁蚕荒今年尤甚，妻孥有号寒之患每欲以酒自宽酒恶竟不能醉拙于生事殊可笑也表弟万大年家蚕熟酒醇有足乐者因思旧诗有剩栽桑柘教妻蚕句遂和以寄之

pín jiā lián suì cán huāng jīn nián yóu shèn qī nú yǒu hào hán zhī huàn měi yù yǐ jiǔ zì kuān jiǔ è jìng bù néng zuì zhuō yú shēng shì shū kě xiào yě biǎo dì wàn dà nián jiā cán shú jiǔ chún yǒu zú lè zhě yīn sī jiù shī yǒu shèng zāi sāng zhè jiào qī cán jù suì hé yǐ jì zhī

王十朋 · 宋代

wáng shí péng · sòng dài

标签： 诗词