兰轩初成公退独坐因念若得一怪石立于梅竹间以临兰上隔轩望之当差胜也然未尝以语人沈吟之际适髯生历阶而上抱一石至规制虽不大而巉岩可喜欲得一书籍易之时予几上适有二书乃插架之重者即遣持去寻命小童置石轩南花木之精彩顿增数倍因作长句书以遗髯生聊志一时之偶然也

lán xuān chū chéng gōng tuì dú zuò yīn niàn ruò dé yī guài shí lì yú méi zhú jiān yǐ lín lán shàng gé xuān wàng zhī dāng chà shèng yě rán wèi cháng yǐ yǔ rén shěn yín zhī jì shì rán shēng lì jiē ér shàng bào yī shí zhì guī zhì suī bù dà ér chán yán kě xǐ yù dé yī shū jí yì zhī shí yǔ jǐ shàng shì yǒu èr shū nǎi chā jià zhī zhòng zhě jí qiǎn chí qù xún mìng xiǎo tóng zhì shí xuān nán huā mù zhī jīng cǎi dùn zēng shù bèi yīn zuò zhǎng jù shū yǐ yí rán shēng liáo zhì yī shí zhī ǒu rán yě

宋祁 · 宋代

sòng qí · sòng dài

标签： 诗词