贾节庵冒夏暑越修涂过我苕霅情谊甚厚令闻古式无思大节不可复见而骨肉消息访问难真相对殆感慨不能为怀青灯夜语诵少陵夜阑更秉烛相对如梦寐之句意甚惘然其归也儿曹以此为韵赋诗道别余亦作焉衰老拙恶姑写我怀且以卜后期云尔 其七

jiǎ jié ān mào xià shǔ yuè xiū tú guò wǒ sháo zhà qíng yì shèn hòu lìng wén gǔ shì wú sī dà jié bù kě fù jiàn ér gǔ ròu xiāo xī fǎng wèn nán zhēn xiāng duì dài gǎn kǎi bù néng wèi huái qīng dēng yè yǔ sòng shǎo líng yè lán gèng bǐng zhú xiāng duì rú mèng mèi zhī jù yì shèn wǎng rán qí guī yě ér cáo yǐ cǐ wèi yùn fù shī dào bié yú yì zuò yān shuāi lǎo zhuō è gū xiě wǒ huái qiě yǐ bo hòu qī yún ěr qí qī

牟𪩘 · 宋代

móu yǎn · sòng dài

标签： 诗词