仆罢官东归过杭州寓六游堂而楼阁倚空江山在目仆甚乐之无畏老师自武康送客至此过仆于此堂之上留饭终日顷仆作武康令居县之东堂每与师饭于堂上数称东堂饭美每食輙兼人别十数年饭犹健也然师于世故泊然了无芥蔕独于东堂故人若不能忘情者亦复可怪戏作诗一首其末并道所怀

pū bà guān dōng guī guò háng zhōu yù liù yóu táng ér lóu gé yǐ kōng jiāng shān zài mù pū shèn lè zhī wú wèi lǎo shī zì wǔ kāng sòng kè zhì cǐ guò pū yú cǐ táng zhī shàng liú fàn zhōng rì qǐng pū zuò wǔ kāng lìng jū xiàn zhī dōng táng měi yǔ shī fàn yú táng shàng shù chēng dōng táng fàn měi měi shí zhé jiān rén bié shí shù nián fàn yóu jiàn yě rán shī yú shì gù pō rán le wú jiè dì dú yú dōng táng gù rén ruò bù néng wàng qíng zhě yì fù kě guài xì zuò shī yī shǒu qí mò bìng dào suǒ huái

毛滂 · 宋代

máo pāng · sòng dài

标签： 诗词