至性灵迂僻学术空虚幸逢好古之君获在藏书之府惟无功而禄重招髦彦之讥而多病所萦实喜优闲之任居常事简得以狂吟因成恶诗十章以蓬阁多余暇冠其篇而为之目亦乐天何处难忘酒之类也尘黩英鉴幸赐一览下情不任兢灼之至 其七

zhì xìng líng yū pì xué shù kōng xū xìng féng hǎo gǔ zhī jūn huò zài cáng shū zhī fǔ wéi wú gōng ér lù zhòng zhāo máo yàn zhī jī ér duō bìng suǒ yíng shí xǐ yōu xián zhī rèn jū cháng shì jiǎn dé yǐ kuáng yín yīn chéng è shī shí zhāng yǐ péng gé duō yú xiá guān qí piān ér wèi zhī mù yì lè tiān hé chù nán wàng jiǔ zhī lèi yě chén dú yīng jiàn xìng cì yī lǎn xià qíng bù rèn jīng zhuó zhī zhì qí qī

李至 · 宋代

lǐ zhì · sòng dài

标签： 诗词