双井咏水仙有妃子尘袜盈盈体素倾城之文予作台种此花当天寒风冽草木萎尽而孤根独秀不畏霜雪时有异香来袭襟袖超然意适若与善人君子处而与之俱化乃知双井未尝得水仙真趣也辄成四十字为之刷耻所病词不能达诸君一笑

shuāng jǐng yǒng shuǐ xiān yǒu fēi zi chén wà yíng yíng tǐ sù qīng chéng zhī wén yǔ zuò tái zhǒng cǐ huā dāng tiān hán fēng liè cǎo mù wēi jǐn ér gū gēn dú xiù bù wèi shuāng xuě shí yǒu yì xiāng lái xí jīn xiù chāo rán yì shì ruò yǔ shàn rén jūn zi chù ér yǔ zhī jù huà nǎi zhī shuāng jǐng wèi cháng dé shuǐ xiān zhēn qù yě zhé chéng sì shí zì wèi zhī shuā chǐ suǒ bìng cí bù néng dá zhū jūn yī xiào

胡宏 · 宋代

hú hóng · sòng dài

标签： 诗词