准斋诲人亹亹不倦某每侍几席洒然若执热之濯清风一日语及唱和新篇继复缄示联章巨轴皆相与切磋之意某辄忘其荒陋次韵二章借以求教不敢言诗也幸赦不敏而镌诲之 其一

zhǔn zhāi huì rén wěi wěi bù juàn mǒu měi shì jǐ xí sǎ rán ruò zhí rè zhī zhuó qīng fēng yī rì yǔ jí chàng hé xīn piān jì fù jiān shì lián zhāng jù zhóu jiē xiāng yǔ qiè cuō zhī yì mǒu zhé wàng qí huāng lòu cì yùn èr zhāng jiè yǐ qiú jiào bù gǎn yán shī yě xìng shè bù mǐn ér juān huì zhī qí yī

杜范 · 宋代

dù fàn · sòng dài

标签： 诗词