姪孙昺以东野农歌一编来细读足以起予七言有汲水灌花私雨露临池叠石幻溪山草欺兰瘦能香否杏笑梅残柰俗何似此两联皆自出新意自可传世然言语之工又未足多其体格纯正气象和平为可喜余非谀言自有识者因题其卷末以归之

zhí sūn bǐng yǐ dōng yě nóng gē yī biān lái xì dú zú yǐ qǐ yǔ qī yán yǒu jí shuǐ guàn huā sī yǔ lù lín chí dié shí huàn xī shān cǎo qī lán shòu néng xiāng fǒu xìng xiào méi cán nài sú hé shì cǐ liǎng lián jiē zì chū xīn yì zì kě chuán shì rán yán yǔ zhī gōng yòu wèi zú duō qí tǐ gé chún zhèng qì xiàng hé píng wèi kě xǐ yú fēi yú yán zì yǒu shí zhě yīn tí qí juǎn mò yǐ guī zhī

戴复古 · 宋代

dài fù gǔ · sòng dài

标签： 诗词